"Benim için bir rüzgar
Artık buradan gitmeli
Geçirmiş üzgün ipliğini
Acının iğnesinden." diyor Metin Altıok ve sanki tarif ediyor bir vazgeçiş sahnesini...
Vazgeçmek bir tercih midir yoksa son noktayı koymak mıdır? Katı sınırlar içinde var
olan bir fikir değiştirme zorunluluğu mudur yoksa paşa gönlün maymun iştahlılığı
mıdır?Bir gidiş midir yoksa dönüş müdür?
Hepsi birdendir;hiç biri değildir...
Son noktayı koymanın vazgeçiş olduğu durumda; bize kuvvetli bir rüzgar gerekir. Çok
kuvvetli bir rüzgar çıkmalı, savurmalı etrafa her şeyi ve işte gitmenin gerektiği o
an gelmeli... Rüzgar cesaret üfürmeli.İnsan cesaret bulmalı ve sonra yol almalı.
Her tercihin bir vazgeçiş olduğu durumlarda ise elimizdeki ipliğin acının,riskin
iğnesinden geçmesine göz yummak gerekir. Çünkü yaşam vazgeçtiklerimizin akıbeti
hakkında ipuç(lar)ı vermez bizlere.
Kafamızda kalan "ya","acaba", "ama" gibi albenili sözcükler olur. Yüreğimizi
kaplayan ise bazen şüphe bazen tedirginlik, çoğu zamansa heyecan olur...
Vazgeçiş bir fikir değiştirme zorunluluğu kılığındayken; en çok hüzün taşır.
Zorunluluğun bilincinde olmak, dayatmayı çok yakından hissetmektir.Dayatılan konu
vazgeçmeyi buyuruyorsa insan hüzünlenir.Çünkü insan olmak elinde olmayanı
özlemektir. Ve vazgeçilen hep özlenir.
Rüzgar cesaret üfürürken,iplik acının iğnesinden geçerken fark etmeli; vazgeçmenin
içinde neler barındırdığını...
Vazgeçmek benliğinde "geçmek" eylemini bulundurur. Geçmek,geçebilmek için önce
gelmek gerekir. Çünkü ancak geldikten sonra,belli bir noktaya vardıktan sonra
mümkündür geçmek.
Gelmek bir gidiştir;geçmek de öyle. Ama geçmek vazgeçmeye dönüştüğü anda yolculuk
yönünü değiştirir. Gidiş dönüş olur. Zaten dönüşte bir gidiş değil midir aslında?
Peki ya dönüşe geçmenin imkansız olduğu,kişinin çaresiz kaldığı durumlar??? Ölümü
çağrıştıran durumlardır bunlar. Hatta bazen ölümden ziyade cinayeti çağrıştıran
durumlardır.
Cinayet...Severken vazgeçmek cinayettir. Birini sevmek; içinde duyguların en masum
ve en yücesini saklamaktır. Birini severken vazgeçmekse kurşun sıkmaktır; içinde
saklanan o duyguya-duyguların en savunmasız olanına-. Kanatmaktır yüreği. Cinayet
işlemektir. İnsanın kendisini suçlu hissetmesidir. Ve sonra bir ömür boyu
kurtulamamasıdır kendi yargıçlığından...
Zorunluluğun bilincinde olmak, dayatmayı çok yakından hissetmektir.Dayatılan konu
vazgeçmeyi buyuruyorsa insan hüzünlenir.Çünkü insan olmak elinde olmayanı
özlemektir. Ve vazgeçilen hep özlenir. teşekkürler..
__________________
Dünyada akla değer veren yok madem,
Aklı az olanın parası çok madem,
Getir şu şarabı, alın aklımızı:
Belki böyle beğenir bizi el alem!
Ömer Hayyam
"Nükte, cinas anlayan;
Ahengi bezme uyan;
İçip zırvalamayan;
İşte onadır rakı."
Necip Mirkelamoglu
Rüzgarın yönünü değiştiremiyorsanız yelkenlerinizi değiştirin. Çünkü; dünya sizin karşılaştığınız fırtınalarla değil, gemiyi limana ulaştırıp ulaştırmadığınızla ilgilenir.
<<never existed>> 
Seviyorrr
Düzenli Mod
